24 April 2010


At Paul's


Ο Πετρος πεθανε.Και ο θανατος του επιβεβαιωσε για ακομη μια φορα το οτι ο θανατος ειναι το μοναδικο de facto γεγονος στην ζωη μας.Η κατανοηση του αποτελει απο μονη της παραδοξο καθως αδυνατει να υφισταται σαν εννοια οποιαδηποτε προσπαθεια ερμηνειας ενος γεγονοτος τοσο εξωπραγματικου οσο ο θανατος.Η εικονα του παλιου μου φιλου να μπαινει σε μια υγρη σκοτεινη τρυπα ενος μαυσωλειου,κλεισμενος σε ενα καταλευκο φερετρο,ντυμενος γαμπρος με το κερινο προσωπειο του θανατου,8α με συνοδευει για παντα.Αναρωτιομουν τι απεγινε πραγματικα ο Πετρος.Τι εμεινε τελικα απο αυτο τον ανθρωπο περα απο ενα σωρο ρουχα που εμειναν πισω,μερικες εκατονταδες δισκους και τις σκεψεις μας για εκεινον?Αυτο το αδυνατο σκαρι που ιδρωνε και ανεπνεε,ξαπλωνε σε κρεβατια πλαι σε ενα κοριτσι,που πονουσε,καιγοταν κατω απο τον καλοκαιρινο ηλιο και μουδιαζε μεσα στο παγωμενο νερο,μετατρεπεται σε ενα σωρο απο κοκκαλα και σαπιες σαρκες που δινουν τροφη σε βλυγδερα σκουληκια.Αυτος ηταν ο φιλος μου?Μονο ενα φθαρτο σωμα που αμετακλητα σταλθηκε να σαπιζει σε μια μεγαλη αυλη με κυπαρισια και κακογουστες φωτογραφιες πανω σε μαρμαρινες πλακες?Ποιος ειναι τελικα ο τροπος να ζεις για παντα?Μηπως σπρωχνοτνατ βιαια τα γονιδια σου στην μητρα του ιερου θηλυκου?Ειναι η γυναικα και η μητρα της η μοναδικη πηγη τις αιωνιοτητας στο συμπαν?Το μυστικο της αεναης υπαρξης?Αν ειχαμε ενα μπομπιρα,εναν μικρο Πετρο να τριγυρναει μαζι μας,θα ηταν σαν να τον ειχαμε εδω μαζι μας?Δεν ξερω,ουτε μπορω να απαντησω σε ολα αυτα.Προσπαθω απλα να βρω τροπους να παρηγορησω την πληγωμενη υπερηφανεια μου που ενιωσε να συνθλιβεται βιαια κατω απο την μεγγενη της παγερης ανασας του θανατου που ξεφυσουσε ξεπνοα κοντα στο προσωπο μου εδω και μερες.

Τα ματια μου ειναι ξερα απο το κλαμα.Σκεφτομαι οσα δεν προλαβαμε να κανουμε μαζι.Αυτη την προσκληση για μια βεγγερα στο διαμερισμα μου που δεν εγινε ποτε.Κατι παλια μηνυματα στο κινητο μου και κατι ασπρομαυρα αρνητικα που ποζαρες σαν μοντελο.

Ρωταω και παλι.Τι εμεινε τελικα απο σενα.Τι δουλεια ειχαν με εσενα ολοι οι θρηνοι πανω απο ενα ανοιχτο φερετρο με ενα αψυχο κουφαρι μεσα?Υπηρχε τιποτα απο σενα εκει μεσα,αναμεσα σε απρες δαντελες και τα σατεν τοιχωματα της κασας?

Γραφω καθισμενος σε ενα γαλλικο καφε και κοιταζω κλεφτα τα ομορφα κοριτσια που περιμενουν στην ουρα.Ειμαι ζωντανος και ειναι υπεροχα.Αυτο το αμετακλητο γεγονος που λεγεται θανατος δεν ειναι τουτου εδω του κοσμου.Το αιμα περνα χτυπωντας ρυθμικα κατω απο το διαφανο δερμα στους καρπους μου.Το στομαχι μου εχει αρχισει και ραντιζει με οξινα ντους το κεικ σοκολατας που καταβροχθισα πριν λιγο.Η μυτη μου εχει κοκινισει απο τον ηλιο.Οι ταρτεσ με φρουτα στην φωτισμενη βιτρινα ερεθιζουν τη ματια μου.Θα δοκιμασω μια την επομενη φορα που θα ερθω εδω.Οι επιλογες ειναι απεριοσριστες.

Χθες τετοια ωρα χαζευα τις κακογουστες μισο τελιωμενες πολυκατοικιες οσο οι υπολοιποι επιναν κονιακ και πικρο καφε σε ενα μιζερο σκονισμενο καφενειο.Τωρα ειμαι εδω και σκεφτομαι τις πορτοκαλιες που μοσχοβλουσαν απο το ανοιχτο παραθυρο στον δρομο για το Αναπλι.Αυτη θα ειναι η μυρωδια του θανατου σου.Και της ζωης μας.Σε λιγο καιρο τα χορταρια θα αρχισουν να κιτρινιζουν και τα τζιτζικια θα αρχισουν να τραγουδουν σαν αλλες σειρηνες καλωντας μας να ξαναβαπτιστουμε στα καθαγιασμενα νερα της κυρας θαλασσας.Κολυμπωντας μεσα στο μπλε παραπετασμα το μονο που θα αντηχει θα ειναι το αιωνιο μουρμουρητο της θαλασσας σαν την φωνη ενος αλλοκοτου θαλασσινου τερατος που οργωνει τους ωκεανους.Μπορει καπου μεσα σε ολα αυτα να βρισκεται κατι απο τον Πετρο.Και ετσι να μενει ζωντανος για παντα γελωντας με το γαργαρο γελιο του μεσα στον αερα που θα χορευει μεσα στα Αυγουστιατικα σταχυα.


This is something i wrote today after some thoughts on the death of a friend.I'm asking to be excused from my international readers for posting something they can't really read but i believe it will lose all meaning translating this in English.

For Petros.



No comments: